Van de week zat ik op mijn werk (buitenschoolse opvang) met één van de kinderen te praten. Ze vertelde me dat haar opa en oma naast haar wonen en hoe gezellig dat is. Ik hoorde mezelf antwoorden: “ow wat leuk!”, maar tegelijkertijd moest ik er ook hard om lachen.

Even een blik in de toekomst. Huisje boompje beestje. Manlief, kinderen, hond/kat in een leuk, knus huisje... De open haard brandt op volle toeren, de kinderen zijn naar bed en de fles wijn is net open getrokken…(zie je het voor je?) Dan gaat de deurbel… wie kan dat nou zijn? Maar eigenlijk weet ik het al. Moeders staat voor de deur met de nieuwe folders. Of we die even samen door kunnen nemen, want de kruidvat heeft weer goede aanbiedingen. Ow… of ik nog nagedacht had over het verschuiven van mijn bank, omdat er zo meer licht naar binnen komt. Pas een uur later slaat de deur achter haar dicht en werp ik een blik op de bank. Manlief is in slaap gevallen…

Zeg nooit, nooit. Maar ik denk toch dat ik hiervoor pas. Echt waar, ik houd van ze. Maar laten we dat ook zo houden alsjeblieft! En dat bedacht ik me die week op het werk. Dit zou voor mij niet de manier zijn. En uiteindelijk voor mijn familie ook niet, denk ik. En daarom gaat het zo goed. De afstand die nu tussen ons inzit, maakt het juist zo leuk elkaar te spreken en weer te zien. Ik realiseer me dat ik alles voor ze zou doen. En dat stukje reizen, dat heb ik er dan graag voor over!

Lisanne