Ik vind dit een gevleugelde onzinuitspraak. Hoezo je bent zo oud als je je voelt? Je kunt je onmogelijk 20 voelen als je kleinkinderen hebt. Of 25 als je met pensioen gaat. Je ervaringen die je nu hebt had je niet toen je 16 of 25 was. Je bent gewoon zo oud als je bent! Hoe je daar mee omgaat is een ander ding (en hoe je eruit ziet natuurlijk ook.)

Vroeger zei ik altijd: “Je moet op gaan passen als ze mevrouw en U tegen je gaan zeggen”. Ondanks dat mensen dat al een aantal jaren tegen me zeggen, verbaast het me nog steeds dat ze mij bedoelen. Moi? Ik ben slechts een paar jaartjes ouder dan jij, denk ik dan. Ik ben er sindsdien achter dat oud per definitie 15-20 jaar ouder is dan dat je zelf bent. Als je 20 bent vind je 35 oud en als je 35 bent vind je 55 al aardig op leeftijd. Uitzonderingen altijd daargelaten. Als ik vroeger (ook zo’n dooddoener) in de krant las dat er iemand van 70 was overleden vond ik dat een respectabele leeftijd. Nu mijn eigen vadertje 77 is, vind ik dat veels te jong om te sterven. De tijd verjaart met je mee blijkbaar. Maar je kunt je meer vereenzelvigen met een leeftijd die je al hebt gehad, simpelweg omdat je weet hoe het is om zo oud te zijn.

In mijn jonge jaren had ik een (voor)oordeel over “oudere” mensen die op stap gingen. “Mensch blijft binnen” dacht ik dan. Jouw tijd is geweest. Leeftijd is een onuitgesproken en veel toegepaste regel op veel vlakken. Op het gebied van uitgaan was en is mijn nachtmerrie dat ik zó iemand wordt waaraan ze bij de deur vragen: “Wie komt U ophalen?” Dat lijkt me horror ten top. Het is alsof er naast een ondergrens ook een bovengrens is om op stap te gaan. Maar wie bepaalt dit? Ik (31 en moeder) kan echt enorm genieten van een avondje met vriendinnetjes op stap. We lachen tot de tranen over onze wangen rollen. Hebben in tegenstelling tot vroeger geld zat om ons te bezatten en een taxi naar huis te nemen. We hoeven ons niet druk te maken of onze ouders ons de trap op horen stommelen. (We moeten nu overigens wel voor zorgen dat we ons kroost niet wekken). Wat dat betreft is er veel veranderd voor ons 30-ers. Maar diep van binnen zijn we hetzelfde als toen we 16 waren, toen wilden we 21 lijken, nu nog steeds.

Het grappige is dat leeftijd relatief is. Letterlijk genomen is het de tijd dat je leeft en heeft het niets te maken met hoe oud je nu bent.  Het oordelen over anderen en het in hokjes plaasten van welk gedrag bij welke leeftijd hoort is in mijn geval niet meer van nu. Die (on)wijsheid is met de jaren gevaren. En dat ik daardoor als oud wordt bestempeld, so be it.

Janou Vos- Bode