Oudejaarsdag, surrounded by lieve mensen, noemen we één voor één onze goede voornemens op. Je kent het wel: je diploma halen, stoppen met roken, sparen, nog meer schoenen kopen (dat was ik dan!) en ineens roept de enige manspersoon in ons midden, “Halllooo, waar zijn we nou helemaal mee bezig!?” Dus ik kreeg gelijk een flashback naar die Kitkat-reclame en dacht dat we een nieuwe slogan zouden bedenken, die in zouden sturen, een prijs zouden winnen en een wereldreis zouden maken… maar dat was dus niet het geval…. Hij bedoelde het heel anders, iets wat maakte dat ik m’n snaveltje hield en m’n aandacht op hem richtte.

Hij zei: “Waarom staan we niet es een keer stil bij wat we al bereikt hebben?” Vier paar vragende ogen staarden hem aan, dus legde hij uit: “Ja, we gaan altijd maar, gaan en gaan en we ‘herdenken’ nooit onze eerdere dromen en wensen. En echt op pauze staan, ho maar, da’s er niet bij”. En toen viel het kwartje… Enthousiast begonnen we door elkaar heen te praten, goed, het leek meer een kippenhok. But the message was clear.

Het deed mij denken aan een workshop die ik ooit volgde in het teken van zelfkennis en ontplooiing binnen je carrière. Leermomentje was het enige juiste antwoord op de al gevreesde sollicitatievraag “Jade, wat is nou je ambitie voor de toekomst?”. Het antwoord had, het genieten van de vorige ambitie, moeten zijn. Maar wat is dan de vorige ambitie en die daarvóór en wat is eigenlijk een ambitie? En zo beredeneer je het dood, but the answer is simple. Is het leven niet gewoon een ambitie op zich? En dat… dat komt voort uit letterlijk stilstaan bij jezelf, de kleine en grote dingen die je doet en het leven zelf. Even pauze…

Jade Chang