Alleen maar fixatie?
Robbert Vuijsje heeft een boek geschreven dat nog aardig wat stof heeft doen opwaaien. Of nog beter geformuleerd in zijn stijl, nog aardig wat negerinnenbillen doen trillen. Ja, ik heb het geschreven, negerinnenbillen.
Ode aan de “Sherida Ketting”
Het debuut van oud Nieuwe-Revu journalist Robbert Vuijsje is een fictief verhaal met autobiografische elementen. Een joodse jongen uit Amsterdam Oud-Zuid (een buurt met alleen maar nette mensen en soapies) heeft een fixatie voor donkere vrouwen. Niet zomaar donkere vrouwen, maar vrouwen die hij typert als de “Sherida ketting”.
Stevig (stampu), ongeletterd en behoorlijk gevormd (lees billen, borsten, billen, borsten en ……eh… billen). Hoe groter hoe beter. Hoe fouter, hoe geiler. Ze moet grote lippen, grote borsten, grote billen en lage intelligentie hebben. De hoofdpersonage David vind dit het lekkerste wat er is en dat is het probleem, want dit past niet in zijn omgeving van rijke blanke joodse intellectuele elite.
De inleiding is niet origineel, maar wel leuk om te lezen. Een kleine citaat.
“Turken zijn boos op Marokkanen omdat die hun een slechte naam geven. Om dezelfde reden zijn Surinaamse negers boos op Antillianen. (…) Alle lelijke slaven werden op Curacao uit de boot gezet. De mooie slaven mochten doorvaren naar Suriname”
Kortom leuke binnenkomer dus en ik denk dat ik je aandacht nu wel heb.
Gemiste kans
Het boek beschrijft dus de zoektocht van een Joodse jongen van goede komaf in het oerwoud van multi-culti Nederland naar zijn ideale vrouw, een intellectuele donker vrouw (of dat N-woord die de schrijver gebruikt….ok, what the fuss, negerin, dus). Nu is echter het probleem dat hij zich seksueel voelt aangetrokken aan het tegenbeeld, laten we zeggen de niet intellectuele negerin ( het woord is zoooo lelijk). Dus worden we meegenomen in een wervelwind van uitspattingen en fantasieen waar menig Jan Smits van zullen dromen.
Het boekt begint goed. Is zeer kritisch over de verschillen in sociale multiculturele klassen. Echter dreigt het in het middendeel vooral te vervallen in een regelrechte ordinaire seksuele fixatie vertelling. Leuk voor je, je geilt op dikke zwarte vrouwen. En nu? Dus ondanks het interessante begin, vervalt het boek uiteindelijk toch in een stereotyperend sexfantasie van een blanke jongen op een dikke negerin (zie ook de diverse sexadvertenties). Ondanks dat het hoofdthema “culturele weesheid” lijkt te zijn. De hoofdpersoon is Joods van goede komaf, maar wordt verdurend als Marrokaan gezien en valt op donkere vrouwen. Zie daar uw dilemma. Dit probleem lijkt interessant alleen de sensatie-journalistiek schrijfstijl verpest het echter. Gemiste kans dus.
Naarmate we het einde naderen lijkt de nuancering er toch in te komen. We komen er achter dat er ook intelligente zwarte vrouwen rondlopen, echter raakt de hoofpersonage hiervan niet opgewonden. Het einde heeft een voorspelbaar slot.
Ophef
Er is behoorlijk veel ophef geweest over het boek. De schrijver heeft zelf toegegeven dat hij zelf ook dezelfde voorkeur heeft als zijn hoofdpersonage. Diverse vrouwen hebben het boek racistisch en stereotyperend genoemd.
Persoonlijk vind ik het boek redelijk vermakelijk, soms schokkend, maar vooral bevestigend. Er is een groep mensen die hun wereld graag clasificeren in stereotyperingen. Voor dit soort mensen is het boek heerlijk overzichtelijk. Iedereen zal het op zijn eigen manier lezen. Echter is het wel zodanig geschreven dat een jan modaal uit puttershoek zijn vooroordelen eerder ziet bevestigd worden dan genuanceerd. Het boek lijkt vooral een combinatie proberen te zoeken tussen platvloers “wittemannen” fantasie en een genuanceerde blik op de multiculti maatschappij. In het laatste is de schrijver jammerlijk mislukt ondanks ongetwijfelde verscholen goede bedoelingen. Het boek stevent regelrecht op een commercieel succes door de boute fantasie uitspattingen van de hoofdpersoon. Hierdoor wordt de donkere vrouw toch neer gezet als een karikatuur van godgeschonken natuurlijk voluptueuze rondingen en lage intelligentie. Dat er toevallig hier en daar een slimme donkere vrouw voorbij komt wordt te niet gedaan door wat ook in realiteit, namelijk ze worden gezien als exoot en uitzonderlijk. In dat opzicht heeft de schrijver zijn verleden als journalist bij de “nieuwe revu” toch eer aan gedaan.
“Alleen maar nette mensen”, Robert Vuijsje, uitgeverij Nijgh & van Ditmar
Samuel
I totally agree. Ik heb hier ook een column over geschreven (alleen niet gepubliceerd, het was een studieopdracht). Ik was ook bij de avond in Pakhuis de Zwijger waar hij in debat ging met een aantal 'vooraanstaande' Amsterdammers en een zaal vol boze donkere vrouwen. die vooral boos waren op de manier waarmee de media aan de haal is gegaan met dit boek (Mathhijs van Nieuwkerk, Hanneke Groenteman, etc.)
Het was een enerverende avond.
Ga je ook iets schrijven over het rasisctische optreden van Gerard Cox afgelopen zaterdag bij Rayman is laat en het belachelijk domme niveau van Rayman in zijn reactie hierop? dat is wat actueler…
[Translate]
typo: rascistische.
[Translate]
Hoi Eden, mocht je wat inspirerend en verdiepend over bepaalde kwesties willen delen, je bent meer dan welkom… mail naar info@inspirationnetwork.eu … Het is altijd wel interessant om een paar controversiële onderwerpen onderbouwd belicht te zien…
gr. Mara
[Translate]
I am very thankful to this topic because it really gives great information ‘,~
[Translate]