In mijn wie ik ben onder het kopje inspirators kun je lezen dat het mijn diepste wens is een boek uit te brengen. Nou ja diepste, diepste, best bewaarde wens dan. Natuurlijk komen er eerst wat politiek correcte, maatschappelijk verantwoorde Missverkiezingwaardige wensen. Het schrijven van een boek komt op mijn wensenlijstje met stip op nummer 4 dus na:  (in volgorde van egoïsme..)

een gezond en gelukkig leven (anders komt dat boek er nooit, hoewel misère een goede bron schijnt te zijn voor het schrijven van een boek),

wereldvrede ( ik drink ook graag water),

armoede de wereld uit (en eet ook graag sla, maar sla de bikinironde toch maar even over..)

Naar aanleiding van mijn vorige blog op Inspiration network reageerden sommige van de mensen die ik toch wel reken tot mijn meest dierbare vrienden, hierop nogal verbaasd. Ze hadden geen idee. Het is ook niet niks om je diepste wens uit te spreken. Op te schrijven is zoveel makkelijker. Maar het is ook wel definitief. Shiiiiit nu verwachten “ze”een boek.

Maar ja ik wil natuurlijk niet zomaar een boek. Nee ik wil een groots en meeslepend boek schrijven waar je je mee kunt vereenzelvigen, met een lach en een traan en een groot aha erlebnisgevoel. Maar ook met hete stomende seks! Niets leest zo lekker weg als een goed geschreven verhaal waarbij er af en toe dusdanig geile maar niet platvloerse scenes te lezen zijn waarbij je met een licht erotische tinteling in de onderbuik de bladzijden omslaat.  Ik heb het dan niet over bouquetreeks seks alsin “kansarm meisje komt in penibele situatie waarbij de schat,-en invloedrijke mannelijke hoofdpersoon haar redt en net niet kust maar als het dan zover is dat hij zijn “lans” in haar “schede” boort er over vuurwerk wordt geschreven. Nee dank je persoonlijk wordt de koekoek daar dus niet nat van zeg maar. Ik bedoel meer boeken in de categorie Zout op mijn huid van Benoite Groult…

Maar begin daar maar eens aan, tuurlijk de woorden zijn er, de scènes  ook, maar ja als je ze schrijft zijn ze definitief en zullen mensen onherroepelijk de link van semi-autobiografische stukken menen te herkennen of op zijn minst proberen te ontdekken. Wat op zich nog best begrijpelijk is, daar je toch altijd put uit een schat aan ervaringen (al dan niet van jezelf).

Krijg je dat weer : Heb je net een lekker stukje geschreven over spannende / stiekeme / verboden / andersdanandere seks waarbij je wanneer je het terugleest denkt van ja dit is ‘em,  krijg je weer van die mensen die zich er in menen te herkennen. Of erger nog juist niet!

Bij het vervullen van mijn diepste wens, maak ik me dus nogal druk om anderen. Komt mijn angst om de hoek kijken. Want ja ik wil een boek schrijven, graag zelfs. Ik denk dat ik er tijd voor kan maken en durf ook nog wel te beweren dat ik de onderwerpen paraat heb. Heb namelijk  best wat “onderwerpen” om over te schrijven (alhoewel ik sommige exen zeer zal afraden iets dergelijks te lezen i.v.m. dreigende postrelationelestressstoornis.)

Maar dan is er weer die angst om:

1) Een leuk begin te maken en vervolgens daar mijn mond niet over te kunnen houden en dusdanige verwachtingen scheppen dat een writersblock onvermijdelijk is,

2) Ik de enige ben die het een dusdanig leuk begin vind dat geen kip vraagt hoe het er mee staat.

3) Dat ik een van de miljoenen mensen ben die een wens heeft op dit vlak en bang ben voor een soort Idols / X factor / So you think you can dance syndroom, (note: bij deze is het format so you think you can write van MOI) in de categorie: ”Had niemand haar even kunnen zeggen dat ze echt niet kan schrijven en zichzelf compleet voor lul zet? “

4) Dat wanneer het zo zou zijn dat ik 1, 2 en 3 heb overwonnen er geen uitgever is die mijn manuscript een blik waardig gunt en mijn zorgvuldig getypte letters worden gebruikt bij gebrek aan pleepapier.

5) Dat op het moment dat 1, 2, 3 en 4 een feit zijn, en je zo gekoesterde wens in vervulling gaat, je direct op de Ramsjtafel van de boekhandel belandt (na een eerste druk van 200 stuks, waarvan je er zelf 150 hebt opgekocht als kado waar niemand op zit te wachten.)

Mijn diepste wens is dus nogal doorspekt met mijn grootste angsten.

Maar stel je nou eens even voor, hypothetisch gezien dat al deze punten bewaarheid worden wat dan? Dan heb ik niets meer te wensen…

Moet ik nu verwachtingsvol bij het uitblazen van mijn verjaardagskaarsjes, het zien van een vallende ster, het gooien van een muntje in een wensput, het aanschouwen van de maan over mijn rechterschouder blijven wensen en dromen dat ik ooit een boek zal schrijven? Of moet ik maar gewoon beginnen. Votes please!

Janou