We hebben de vorige keer “blue eyed soul” besproken en nu dan maar…tja d’er is eigenlijk geen benaming voor. Black-Hair Rock dan maar. Rock muziek wordt toch een beetje als een soort “blanke bastion” gezien, netals paardrijen, schoonzwemmen, polo, nieuwjaarsduiken en seks-campers. Is dat nog zo?

Wat is Rock?

Laten we dan maar even lullig van het begin beginnen en de vraag stellen “wat is rock muziek?” Tuurlijk hoor ik je denken, dat vroegen we niet toen we het hadden over blue-eyed soul.  Terecht punt. Laten we dan maar concluderen dat Rock muziek te maken heeft met van blues en rhythm afgeleide muziekstroming die voornamelijk wordt gespeeld in bandopstelling “lead-guitar, guitar, bass en drums met soms keys erbij”.

Goed. Nu we dat uit de lucht. De volgende issue. Dus Rock wordt dus nog echt gezien als iets voor blanken. Gewoon lekker Jan, John en Henry, pot bier erbij en raggen met die tent. Geen “shoot’em up”, geen ‘n sync “bye bye” onzin, geen GaGa outragious kostuums, maar gewoon lekker het blues akkoordschema, lang haar en guitar riffs.

Helaas

Net als tennis, schaatsen en golf is dit domein ook niet meer strikt wit. Sterker die lullige intro was ook bedoeld om aan te geven dat Rock z’n oorsprong heeft in zwarte bluesmuziek. De eerder genoemde 4 maats blues-schema ligt daar aan ten grondslag. Rock is echter groot gemaakt in de jaren 60. Lekkere shit gewoon. Rolling Stone’s, Zappa, Black Sabath. Met een dikke revival in de 80′s, Def Leppard, Van Halen en Metallica. Natuurlijk kennen we allemaal de 90′s Grunge periode met celebrity-martelaar Cobain en Sonic Youth (betere werk). Goed, na deze tentoonstelling van kennis, nu even terug de hoofdvraag. Is er ook zwarte rockmuziek?

Wat denk jij? Tuurlijk. Al moet ik zeggen dat het niet zo vet is als sommige blue-eyed soul. De bekendste exponent is Living Colour, die gewoon een dikke hit hadden “love rears its ugly head”.

Andere voorbeelden. Mother’s Finest. En…eh..tja niet echt veel. Het ding is dat een paar gitaren niet gelijk rock muziek betekent. Er zijn groepen als Block Party, Hootie & the Blowfish, Noisettes en Insane Clown Posse met zwarte bandleden, maar dat maakt ze geen zwarte rockband. Het typerende bij zwarte rockmuziek is dat gewoon damn soulfull is.

Too much groove

Zwarte rockmuziek heeft vaak teveel groove om echt als rock muziek aanschouwd te kunnen worden. Kijk als we op die helling dan kunnen Ben Harper, Roachford en Seal ook als zwarte rockers beschouwen, maar dat zijn ze niet echt.

Een ander fenomeen zijn de zwarte funkrockers. Dus funk met rocky edge. Huidige exponenten zijn Cody Chesnutt, Martin Luther, Raphael Saadiq en Van Hunt. Spelen rockmuziek alleen gewoon funky. De grote voorloper hierop is natuurlijk Prince. His Royal Badness is genadigde gitarist die niet vies is van een flinke solo….maar rock..mwah ik zou het geen rock willen noemen.

Een ander ding is dat zwarte Rock, hmm laten we zeggen, het zwartgallige missen. Netals hiphop codes heeft omtrent stoer zijn, kleding en vrouwendenkbeelden (“deeezz nuts”) heeft rockmuziek ook z’n vreemde subcultuur. Echte Rock muziek gaat over depressies, zelfmoordneigingen en flirt met het occulte (overigens compleet onschuldig). Rockers dragen zwarte kleding, dragen graag hun haar lang en oogschaduw. Veel drank, sex, drugs en motoren. Dat neerslachtige zelfvernietigende wat Cobain en Axel Rose uitdragen lijkt zwarte mensen toch niet aan te spreken. Er is in dat opzicht ook geen enkele zwarte “Queens of the Stone age” of “Marilyn Manson” opgestaan. Too damn spooky. sommigen beweren dat donkere mensen al problemen genoeg om zich druk te gaan maken over satan.

Pose

Laten we reëel zijn. Satanistische of zelfmoord neigingen is natuurlijk ook een “pose”. Vraag Marilyn of hij nou echt onderstenboven aan een kruis slaapt dan krijg je hetzelfde te horen als je Snoop vraagt of zijn moeder ook een “ho” is. Namelijk dat het maar muziek is. “A way of expression”.

Dus rappers zijn niet de enige die zich groter voordoen dan ze eigenlijk zijn. Geen vleermuizen, vampiers en skelethoofden dus voor de gemiddelde zwarte man. Dit kan waarschijnlijk komen doordat gangster of niet, zwarte Amerikanen toch nog realitief godsdienstig zijn en dus niet beginnen aan het sarren van de kerk.

Icecube zei ooit “ik heb niets met al dat vampiers en bloed gedoe in Rock muziek, ben niet opgegroeid in een blanke buitenwijk maar in de ghetto. Dus  ik heb genoeg echt bloed gezien”

Cross-over

Dan hebben we nog de cross-overs. Dit is gewoon regelrecht pop of rnb zangers die experimenteel proberen te zijn door een gitaarriff hier en daar te plaatsen. Heeft ook niets met Rock te maken. Sommige rappers maken een uitstapje naar rock muziek zoals Ice-T (Body Count), Public Enemy en natuurlijk Run DMC. Maar nogmaals een gitaarriff en wat headbang bewegingen maakt nog geen Rammstein. Wat ik persoonlijk storend vind is, dat er dan zoveel ophef over is onder het mom van “kijk ons progressief zijn”. Niets nieuws onder de zon dus. Leuker zijn artiesten die gewoon over achteloos over grenzen heengaan en compleet schijt hebben. Een van de gekken is Andre 3000. Doet op 1 album rock, funk, hiphop en soul en komt er mee weg, maar dat is dan ook echte muzikaliteit. Een nieuwe telg heet Janelle Monae met haar album Metropolis: The Chase Suite. Meer pop dan rock, maar kan er mee door.

Concluderend. Zwarte Rock muziek is niet zo sterk als blue-eyed soul, maar meer omdat het teveel groove heeft en te weinig rock credibility. Qua structuur en complexiteit valt het tegen en het swingt eigenlijk nog teveel. Donkere mensen zijn gewoon beter in blues en soul. Wel gitaar en live band maar geen verhalen over “spiderman is coming to get you tonight” (The Cure), maar eerder over God, platteland, armoede en hoe kan het ook anders sex.

Sam