Met het WK in aantocht vond ik toch dat ik hier een stukje aan mocht wijden. Voetbal is mooi, het is fascinerend aanstellerig kuddegedrag, stressverhogend en ontspannend tegelijk, maar vooral dat eerste, heel mooi. Voor degenen onder ons die dit gevoel niet delen, ik heb medelijden. Ik was een jaar of 8 lichtelijk geagiteerd, omdat ik wilde dat mijn moeder opschoot met schminken. Rood, wit, blauw op mijn wangen en voorhoofd, oranje kleren aan en natuurlijk bijpassende haarelastiekjes. Ja, het was WK en Nederland zou die avond spelen. Ik was fan.

Nu zo veel jaartjes later werd ik weer geconfronteerd met dit ‘oranje zijn’ toen mijn collega mij vroeg of ik naar de wedstrijden van het Nederlands elftal zou gaan kijken….natuurlijk wilde ik m die quasi duh blik toewerpen van wat is dit voor een retorische vraag….maar helaas was het anders. Ik zou namelijk niet voor het Nederlands eftal zijn, puur omdat ik vind dat anderen landen gewoon beter bevoorraad zijn als het aankomt op aantrekkelijk voetbal, mijn collega, inmiddels vreselijk van zijn stuk gebracht door mijn toch wel geheel onverwachte negatieve beantwoording van zijn vraag wuifde mij ( ja hij wuifde niet mijn gedachte maar mij in het totaal weg)….ik ging weer aan het werk met een nou- en houding over wat zich zojuist had afgespeeld….maar voelde me toch een beetje solo in mijn opvatting.

Samen chauvinistisch gedrag vertonen

In het dagelijks leven ben ik Ajacied in hart en nieren…hij behoort tot de harde kern van Feyenoord. Je kan je dus de perikelen voorstellen, die zich op maandagochtend geregeld voor doen. Maar die dag, wilde die rasechte Feyenoorder onze eeuwenoude battle doen vergeten en samen met mij voor ons land zijn. Geen commerciële bullshit, miljoenentransfers en stadionverboden, nee gewoon samen chauvinistisch gedrag vertonen inclusief een (hopelijk) maandlang durend excuus om dronken te zijn.

Mijn conclusie is dat mijn collega betoverd is, door de magie van de bal. De magie die, maakt dat wij straks gebiologeerd naar dat scherm staren (en er tegen aan schreeuwen in de hoop dat ze je horen) hoe 22 mannetjes achter een bal aanrennen. Ja, de wereldkampioenschappen zijn mooi zijn, sportief gezien, maar ook voor de eenheid van ons soms versnipperde landje. Voetbal is oorlog, voetbal is liefde, voetbal is vreugde, voetbal is dansen. Het is de taal van de eenheid. En om die reden, zal ik ook strakkies in semi oranje heel hard meejuichen als Van Persie er een in de kruising inschiet.

Jade