Ik heb vijf dagen in het ziekenhuis gelegen. Voor een persoon die erg op haar vrijheid gesteld is was dit horror…….. wat ook horror was, was die fucked up afro waarmee ik de Eerste hulp binnen ben gebracht. OMG
Nope, heb niets tegen mijn fro maar die dried up curls zonder gel vet water whatever (zelf spuug was welkom geweest) kon echt niet.
Dit resulteerde tot een patiënt die de hele dag de gordijnen dicht wilde. All THE time.
De zusters probeerde mij steeds te overtuigen door te vragen of de gordijntjes dicht moesten …… Hell yeah die gordijen moeten dicht. Wat als er een spange papi (lekkere vent) komt en zijn eerste indruk is een image van mij met dit kapsel. Ik zag eruit als die personages uit de Roots. I am so sorry als ik iemand hiermee beledig maar dan heb je een indruk.

Ik besloot maar om na drie dagen een paar bana’s (dikke vlechten die je moeder voor je maakte tot je 11de jaar) te vlechten. That wasn’t a pretty site either ….. Gelukkig was alleen Mara getuige van deze nieuwe hospital style.

De dag dag dat mij werd verteld dat ik naar huis mocht….. Wauw. Ik was zo blij. Het was alsof ik vrijgesproken was. Zat niet meer vast. Krijg geen eten meer dat ruikt naar wat er straks uit mijn lichaam komt….. Don’t want to make it nasty maar ik kreeg een keer een maaltijd waarvan ik al bij voorbaat wist dat mijn darmen hier niet mee eens zouden zijn. Mijn reuk organen lieten mij dat weten. Ok en nu stop ik daarover.

Anyway. Ik ben zo blij dat ik de dag van mijn onverwachte vrijlating had besloten om mijn haar uit te kammen en er gel in te stoppen. Ik zie er in ieder geval niet meer uit als ‘the girl that ran out of a mental hospital’.

Freedom.

We onderschatten het. Je weet pas wat het is wanneer je het niet hebt.

Jennice