Ik ontmoette ze in 2008… Ik zat verplicht aan huis gekluisterd wegens een zware operatie waarbij ongeveer mijn halve kaak gefractured was om slechts twee van mijn kiezen te verwijderen… Maar dat terzijde… Ik kon geen kant uit met mijn reuzehamster in opleidinggezicht en verveelde me stierlijk…aangezien ik normaal gewend ben aan structurele dubbele afspraken en 37uur in 1 dag…

Goed mezelf nog een keer recapitulerende….dat was het moment dat ik kennis maakte met 4 prachtige vrouwen, Carrie, Samantha, Miranda en natuurlijk Charlotte. Sceptisch dat ik was aan het begin, vond het maar een trend…ze praten te veel (en als ik dat constateer, dan lul je werkelijk veel) liggen constant in bed met verschillende mannen (soms zelfs met vrouwen) en die belachelijk hoge hakken, as if je daarmee zo rond kan paraderen in de Haagse straten zoals Carrie doet…

“I literally got carried a way”

Maar toch trok het mijn aandacht… Zie mij zittend op de bank, zwaar ontkennend dat ik t volg probeer ik een gesprek te voeren, maar mijn  oog blijft gefixeerd op t scherm… Fijn zo’n visualisatie. Ze hadden me…ik was om..instantly hooked. Ik at niet meer, vergat mijn medicijnen en verwaarloosde mijn sociale contacten. Maar nouwen ik HAD Sex And The City, de hele box helemaal van mij… het was een Smeagol moment. Binnen 1,5 week heb ik de hele serie verslonden…I literally got carried à way. En als je me vraagt ‘waarom?’dan zal mijn antwoord waarschijnlijk zich niet veel onderscheiden van andere vrouwen en fans.

Ik ben inmiddels gek op prachtige kleding, heb leren lopen op die belachelijk hoge hakken en kosmopolieten is one of my favorites. Maar ik kan mezelf vooral verdacht goed vinden in de constante strijd en balans die we zoeken tussen leven, doen, werken, nog meer leven, friending, sporten en ook nog eens vreselijk proberen creatief en uniek te zijn in ons aardelijke bestaan. Heerlijk relativerend vind ik het, ontroerend, hardop lachen met je mond open stimulerend en eigenlijk gewoon geweldig. Maar most of all kan ik me verdacht goed vinden in alle karakters.

SATC is liefde, vriendschap en verbondenheid, het is een constante levensles en ik ben so blessed dat ik in het SATC tijdperk een jonge vrouw mag zijn en de rush van de ’she-quel’ straks mag ervaren! Woehoe can’t wait to carrie on!

Een klein dankwoord

Ik wil in t bijzonder mijn kaakchirurg bedanken voor het gebruiken van mijn mond als afreageerspot van zijn angermanagement en dank mijn girl  Rizz vanwege haar vertrouwen in mij om de box uit te lenen. Tevens dank ik haar voor deze, wellicht enige dankbare verslaving…

Jade