Vanaf december vorig jaar heb ik heel hard geroepen dat 2010 mijn jaar zou worden. Mijn grote mond had ik misschien beter dicht kunnen houden. Tot nu toe is het een beetje rommelig allemaal. Nu is rommelig niet per definitie fout, maar ik weet niet zo goed wat ik er mee aan moet. Dit geeft stof tot nadenken.

Vooral lichamelijk is het een beetje vervelend. Ik ben nooit ziek, heb eigenlijk nooit te klagen over mijn gezondheid. Maar al vanaf dat het vuurwerk begon te knallen, ging het in mijn lichaam ook flink tekeer. Griepje hier, verkoudheid daar, huidallergie in het gezicht!, kaak op slot, ontstoken voet, de hoofdpijn/migraine is ook weer terug van weggeweest en zo kan ik wel weer even doorgaan. Dus bezoekje aan de dokter, tandarts en de fysio moeten dit allemaal oplossen. Maar zo simpel is het niet. En ook dit geeft stof tot nadenken.

En nadenken kan ik als de beste. Soms bewust, soms onbewust. Dan knaagt het zo lekker op de achtergrond, je kent het misschien wel.
Ik vind van mezelf dat ik me iets teveel bezig houd met de leuke dingen van het leven en iets minder met het noodzakelijke. Nu probeer ik mezelf ervan te overtuigen dat het noodzakelijke ook weer leuk kan worden als ik mijn schouders eronder zet.
Tja, waar doe ik nu goed aan en hoe zet ik die stappen? Door het constante getouwtrek wordt het er allemaal niet echt gezelliger op. En wellicht heeft dit ook wel iets te maken met de lichamelijke klachten..al is dat natuurlijk wel een hele gekke gedachtekronkel!

Ik moet daar maar eens mee ophouden, geen twijfel over mogelijk!

Niet iets proberen vast te houden dus, ook het mooiste niet, juist het mooiste niet.
Het steeds proberen los te laten, steeds bijtijds de verwijdering onder ogen zien.
Altijd met lege handen durven staan, dan kun je beter vangen als het nodig is.

- P.F. Thomése

Lisanne