Je kunt natuurlijk idolaat zijn van Michael Jackson, buiten zinnen raken van Britney Spears – al lijkt mij dat sterk – of spontaan beginnen te kwijlen wanneer Aart Staartjes in beeld verschijnt. Nee, ík ben fan van mijn oma. Mijn heldin op zelfgebreide sokken, maar in de familie wordt ze doorgaans ‘moe’ genoemd. Een iets luchtigere benaming voor een stevige ietwat onschuldig ogende 80+’er.

Leuk om haar zo onschuldig breiend op de bank te zien zitten. Volledige aandacht voor wéér een nieuw paar sokken. Wanneer we haar vriendelijk verzoeken om met ons (hét gezin) aan tafel te zitten, staat ze moeizaam op onderwijl ze de woorden “ouderdom komt met gebreken” uitspreekt. Ware woorden, moet ik toegeven. En dit is slechtst één van haar vele ‘volzinnen’. “Ik zit hutje mutje” kreunt ze op de vraag of ze écht niet nog een schepje aardappelen blieft. Ook moet haar korset regelmatig een lier worden gedraaid en brengt ze een paar keer per dag een bezoekje aan tante betje. Het toilet, voor de leken.

Dat mijn oma een bijzondere oma is weet ik allang. Maar wie kan nou zeggen dat zijn of haar oma van 82 zo nu en dan nog de brommer pakt om van Amsterdam helemaal naar Purmerend te tuffen. Gehesen in een bloemetjesjurk, met om haar voeten haar zelfgebreide sokken in sandalen, rijdt ze vervolgens de vluchtstrook over op haar snorfiets – die trouwens niet harder gaat dan 25 kilometer per uur. En ook nog geheel in de veronderstelling dat dit niet verkeerd is. Want dat is toch immers het fietspad? Van zulke oma’s zijn er volgens mij niet veel.

Zelf verwondert ze zich ook vaak over hoe hip ze wel niet is. Ze draagt tenslotte bijna geen rokken meer. Nee, daar zijn broeken voor in de plaats gekomen. In één van die broeken stapt ze vaak op de brom. Op naar het ‘homokoortje’, zoals ze dat zelf zo mooi kan zeggen, waar ze hen begeleidt op de piano. Ondenkbaar in haar tienertijd. Heel gewoon in mijn tijd: “Het zijn dan wel homo’s, maar het zijn lieve jongens hoor! Ze klappen zelfs de maat mee op hun leren broekjes.”

Laatst heeft ze me verteld dat ze graag drie breipennen en een knotje rode wol in haar kist wil wanneer ze er niet meer is. Ik schrok hiervan, maar dát is mijn oma. De wollen sokken aan haar voeten maken het plaatje compleet.

Typisch mijn oma: mijn heldin.

Lilian Everaars