Ik ben vrijgezel en heb geen kinderen. Mijn omgeving heeft dat wel. In ieder geval een groot deel ervan. Soms begrijp ik niet waarom ouders hun kind niet strakker aanpakken. Misschien komt het door mijn leeftijd.

Ik had voor mezelf bedacht dat ik vóór mijn dertigste een man en kind zou hebben. In de praktijk, werkt dat dus niet zo. Althans niet voor mij. Wanneer ik dus met mijn zusjes ben en de kinderen kan ik dat vaak niet langer dan twee dagen volhouden. De baby’s komen overal aan, huilen om alles, rennen rond…. Niets blijft lang schoon of heel. En dan heb ik het nog niet gehad over het speelgoed dat geluid maakt.  Dan zijn er nog de twee ouderen die een DS hebben. En dat zo luid mogelijk spelen.

Ik begin steeds meer te twijfelen of ik wel een kind wil. Ze zeggen dat het bij je eigen kind anders is……ik betwijfel het. Ik ben altijd zo blij wanneer ik thuis ben. In de rust en schone, kindvrije omgeving. Ik kan op de bank liggen zonder dat een peuter naar me toekomt en vraagt of ik slaap. Ik kan de deur uitgaan zonder de vraag waar ik naartoe ga en hoe laat ik terug kom. Bij een partner kan ik daar ook best gek van worden trouwens….

Anyway anderzijds wanneer ik naar mijn moeder ga en THE whole crew is aanwezig is er niets leukers dan binnen komen en verwelkomt worden door twee mini mensjes die je naam zeggen. Je andere neefje en nichtje die je omhelzen en kusjes geven omdat ze ik blij zijn om je te zien. En leuke dingen bedenken om te doen als familie zoals picknicken binnenshuis omdat het regent. Of verhalen die ze vertellen, ook al weet je hoe het afloopt, omdat het nieuw is voor hen. Eigenlijk beleef je het leven opnieuw door hun ogen.

Bottomline. Het is een moeilijke beslissing. Het antwoord op het nemen van kinderen weet ik niet. Maar voor nu, geniet ik van het vrijgezellen en kinderloze leven dat ik leidt.

Liefs,

Jennice