Het is geven en nemen. Dat is met alles zo en dus ook met complimenten. Ikzelf denk dat ik best wel royaal kan zijn met het geven van gemeende (let op hier staat niet gemene) complimenten. Nou vooruit een sneer die ik aardig verpak en dus klinkt als een compliment komt ook wel eens uit mijn strotje rollen.Het is vrij simpel om gemeende complimenten te geven, maar dat ontvangen daar heb ik wat moeite mee.

Tuurlijk ik vind het fijn (heel fijn zelfs) als iemand me een  compliment wat hij/zij echt meent geeft maar ik word er ook altijd een beetje ongemakkelijk van. Ik heb namelijk altijd het idee dat het vast niet waar is wat ze zeggen, ik er eentje terug moet geven, of erger nog mezelf of het compliment ten gronde moet richten, terwijl een beleefd dank je ook voldoende zou moeten zijn.

Maar het zegt veel over mijzelf. Ik ben een pleaser (en dan heb ik het over de betamelijke versie van dit woord) en vind het fijn als mensen het fijn vinden dat ik het fijn vind (nou ja lees deze zin nog maar eens dan vat je hem vast) en hecht vrij veel waarde aan het oordeel van anderen.

Het niet kunnen accepteren van een aaridg gebaar geeft ook aan dat ik er, ondanks mijn “grote mond” en waterval aan woorden vaak moeite mee heb om mezelf bloot te geven (dit dan weer niet letterlijk). Ik voel me ongemakkelijk als ik een compliment krijg. Want hoe je het ook bekijkt een compliment is een waardeoordeel.  Net als kritiek krijgen en daar kan ik ook niet zo heel goed tegen (oké oké daar kan ik verrotte slecht tegen. Als er iets slecht is voor mijn humeur is het wel kritiek krijgen, kritiek geven gaat me wonderwel beter af.)

Ik ben laatst redelijk in een “overdo” voorzien van complimenten en eerlijk is eerlijk ik heb ze ongemakkelijk aangehoord en weggehoond. Maar diep van binnen maakte het me blij. Raar dat je dat dan niet kunt accepteren toch? Een blij gevoel?  Na een flauw grapje of wat mijnerzijds zei de gulle gever me het volgende: ”Ik meen het en het is de waarheid en wees er gewoon blij mee!  Hoe zou je het vinden als ik iets onaardigs zei?” En ja eigenlijk is dat de waarheid als een koe! Een compliment zonder meer aannemen met een beleefd knikje lijkt sociaal gezien not done.

Ik zeg fuck de-kop-boven-het-maaiveld-mentaliteit. Het is aangeleerd gedrag dat je een gevoel van waardering of blijk van genegenheid niet zou mogen accepteren. Dat je je daar ongemakkelijk bij schijnt te moeten voelen. Ik doe het eens anders en geef vanaf nu alleen nog gemeende complimenten en als ik niets van iemand vind houd ik mijn mond dicht en als ik iets van iemand vind waar diegene niet blij van wordt ook (ja omgeving, het wordt een serene aangenaam rustige ervaring om te toeven in mijn gezelschap).

Dus de complimenten van van de week heb ik omarmd. En weet je, ik teer er al dagen op en het voelt goed. Om aan te tonen dat ik er echt mee om kan gaan zijn complimenten welkom. Daarnaast heb ik nader onderzocht of het accepteren van complimenten ook samenhangt met het kunnen ontvangen van kritiek, maar daar ben ik nog niet over uit. Dus kom maar op! Ik kan het aan!

Liefs Janou,