Ik ben gezegend (amen) met een paar hele fijne! Zo niet de fijnste van allemaal. Echt hoor, zo fijn als die van mij heb je ze in jaren niet gezien. Althans dat is mijn bescheiden mening. Ze houden van mijn aandacht (en ook die van anderen), zijn mij al jaren trouw (en ik hen) en het is een stelletje heerlijke!

Ik zou niet weten wat ik zonder ze zou moeten, zou me eenzaam, verdrietig en naakt voelen. Ze staan altijd voor me klaar in voor,- en tegenspoed. Ik zou wel een blog aan ze willen wijden (wat ik dan ook doe) om van de daken te schreeuwen dat ik blij ben dat ik ze “heb”.

Ik heb er geen handenvol van, dat kan ook niet want ze vergen aandacht en liefde. De aandacht en liefde die ze verdienen geef ik ze graag. De band die we hebben is hopelijk voor altijd. Ze komen in bijna al mijn fijne herinneringen voor of weten er in ieder geval van.
Ik vraag me af of ze weten dat ik ze zo waardeer? Ik vertel het ze (bijna) nooit en zij mij ook niet. En toch weet ik dat we van elkaar houden.  Ik kan lekker met ze op de bank hangen, dansen tot onze voetjes pijn doen,  wijntjes drinken. Maar ook naar de sportschool neem ik ze mee. Ik vertel ze mijn leukste anecdotes, mijn diepste geheimen, breng ze op de hoogte van de laatste roddels en kan uren met ze kletsen.

Het zijn mijn liefste vriendinnetjes!

Drie ken ik al zeker 16 jaar, eentje ontmoette ik inmiddels 10 jaar geleden en de overige versere edities gaan ook al minimaal 2-4 jaar mee! We’ve come a long way kan ik wel zeggen. Ze overgroeiden relaties, avonturen, goeie ideeen (wat soms illusies bleken), afstand, lief en leed. We kregen een auto, een baan, een huis, een verkering , een man, en op één na allemaal kinderen.

We verloren onze jeugd, maagdelijkheid (ja heus, wij allemaal), onze eerste liefde, ongeboren vruchten, onze toekomstidealen van jaren geleden, eentje haar huwelijk en twee zelfs hun geliefde vader.

Onze vriendschappen ( een uitzondering daargelaten, zijn het onderling geen vriendinnetjes) hebben de tand des tijds inmiddels doorstaan en hoewel je altijd nog tijdelijke of oppervlakkige vriendschappen aangaat met die of degene blijken dit blijvertjes.

Blijvertjes, die me ook leuk vinden als ik niet op m’n leukst ben, met een ochtendhumeur, makeuploos met je haar op half zeven, in een afstandse joggingbroek. Die eerlijk zeggen dat ik een dikke hol hebt gekregen maar ook trots (en dus niet jaloers) zijn als ie er inmiddels af is (jaja het is gelukt). Die als je gaat winkelen hokje in hokje uit enthousiast blijven kijken wat je nu weer hebt aangetrokken. En het niet raar vinden dat je uiteindelijk niets koopt. Die je huilend kan bellen als je ruzie hebt en dan uit je gewauwel verstaan wat je zegt (of in ieder geval doen alsof en dan bevestigend hummen en zeggen dat ze het begrijpen). Die na 3 flessen prosecco ook nog naar je luisteren. Met wie je huilend van het lachen je weer 16 kunt voelen en je dan nog het idee geven dat je er geen dag ouder uitziet ook. Die je zonder drank ook grappig vinden. Die het niet genant vinden als je express een raar dansje doet omdat je iemand nadoet, zonder dat je jezelf realiseert dat de rest niet weet dat jij diegene nadoet. Bij wie je een boer kunt laten. Die je wijzen op een snotje. Bij wie je ongegeneerd jezelf kunt zijn. En dat ze dat dan nog leuk vinden ook.

Kortom de mijne zijn hele fijne en ik ben erg blij dat ze in mijn leven zijn… Thanks babes!

Liefs Janou,