Wat heeft iedereen een ongelofelijke haast. Ze moeten rennen, vliegen, hollen, opstaan en weer doorgaan.

En in deze individualistische maatschappij waarbij het lijkt of iedereen een fabuleus leven leeft lijkt het wel alsof ik soms de enige ben die lijdt aan twijfel, onzekerheid en onrust. Iedereen is living the good life. Bigger, Better More. Althans als ik facebook mag geloven. Mensen down vanwege een mislukte liefde? Nee hoor; ik omschrijf het graag als een gelukt blauwtje!

Dat social networking doorspekt is met een facade aan ik-doe-net- of-ik-het-voor-elkaar-heb, blijkt wel in een middagje statusupdates lezen.

Zeker omdat de achterliggende waarheid van vele statusupdates vooral bestaat uit: Vertel het me, help me, bevestig me in mijn onzekerheid. Complimenteer me, voed me. Want wat op het eerste gezicht lijkt op “look at me having fun” is in veel gevallen niets meer dan onzekerheid.

Als je wat meer weet van de achtergrond van degene die always happy posts plaatst leer je alles met een korrel zout te nemen. Zijn we niet bezig elkaar gek te maken met een ideaal? En het in stand houden van een onwerkelijk wereldbeeld? Kijk mij- Het is hier fantastisch, waarbij alleen de voice over van Ursul de Geer nog ontbreekt.

Het is een potje: Kijken – vergelijken en afzeiken voor gevorderden.

Als voorbeeld: Ik ken een stel welke elkaar te pas en te onpas de pan uitvechten. Hun omgeving weet dit. Laten we ze hem (hij) en haar (zij) noemen. Hij is altijd aan het werk en speelt graag buiten met iedereen behalve haar,

Zij daarentegen werkt niet en zorgt voor kroost, stylish verantwoord huis en haard en brengt dagen door met shoppen. Zij baalt van hem en denkt erover om hem te verlaten maar is bang om alleen verder te moeten met hun bloedjes van kinderen. Op een willekeurige vrijdagavond post ze echter de volgende statusupdate:
Lekker met manlief op de bank, kids in bed, wijntje, haardje aan, filmpje op. ♥ Love Life.

Wat wil zij bewijzen? Wil ze aan zijn minnaressen laten zien dat zij het nog leuk hebben? Dat ie haar niet gaat verlaten ook al is ie met hen aan de boemel? Durft ze niet te bekennen dat ze zich rot voelt? Of gelooft ze er echt in? Wat is dat toch?

Wij zijn allemaal midtwintig – eind dertig. Wij snappen heus wel dat het niet altijd rozegeur en maneschijn is. Is iedereen dan zo druk-druk-druk dat ze zelf gaan geloven in dat wat ze posten. En geloven ze de ander? Is het oud-hollandsch mindfucken? (look at me – I’m great).

We zijn op de wereld om elkaar, te helpen niet waar??

En om te voorkomen dat we allemaal in een dertigersdip belanden pleit ik voor eerlijkheid. In het echt. Op social media. Als je niets fantastisch te melden hebt meldt dan niets of nuanceer op zijn minst, bij tijd en wijle.

Mijn vriendinnen en ik zijn al begonnen en hoewel we allemaal in de gevarenzone van een quarterlifecrisis zitten (want doelgroep) blijkt in de praktijk dat F2F gesprekken met thee of wijn helpen. Van onzekerheid tot een dikke kont tot verdriet om dierbaren. We helpen te relativeren en in te zien dat het gras bij de buren niet zo groen is als het lijkt. Een-is-dit-alles-gevoel iedereen bij tijd en wijle overkomt. En we allemaal wel eens een pad bewandelen waarvan we niet weten waar het ons zal brengen.

Ups en downs brengen ons daar waar we heen moeten. Het leven is niet alleen maar een aaneenschakeling van hoogtepunten. Het gaat erom hoe je er mee omgaat!.

There is no road to happiness – happiness is the road!

xxx Janou Bode

Picture by Daphne Krijgsma: www.dk-photography.nl