Ik heb zeer recent een extra kaarsje op mijn verjaardagstaart uitgeblazen. Een uitsluitend fictieve taart, want door omstandigheden rond de heupen heb ik het taartje dit jaar overgeslagen. 33 kaarsjes alweer. Zo’n leeftijd waar je vroeger aan dacht als later.

Later als je groot bent. Het is nu later en ik ben nu groot maar heb nog steeds wensen voor later, als ik groot ben. Sinds mijn scheiding woon ik in een bescheiden appartement in een leuke buurt met een briljant uitzicht, maar ik heb dus geen “grote-mensen-huis” meer.

Ik wil later als ik groot ben een grotemensen huis. Een grotemensen huis met een grotemensen tuin, grotemensen designervintage meubels en een grotemensen hulp in de huishouding. Een grotemensen houtkachel en gietvloer. Een grotemensen viking gasfornuis van mininaal 122 cm met een dubbele oven met spit. Later als ik groot ben.

Maar wanneer is later als ik groot ben eigenlijk?

Is dat inherent aan leeftijd? Als ik 40 ben? Of 50? Of 60 wellicht? Of heeft t te maken met Inkomsten? (thans: chronisch gebrek door grotemensenuitgavepatroon) of met Huwelijkse status (momenteel: gescheiden en sort-of seeing someone). Om me heen heb ik mensen “van mijn leeftijd” die wel grotemensen dingen doen, bewonen, bezitten en zich als zodanig gedragen. Denken zij ook aan later als zij groot zijn?
Of denken zij met weemoed terug aan vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef? En de mist nog zo dik was dat je je fiets er tegen aan kon zetten. Vroeger, toen de mannen nog van staal en de boten nog van hout waren. Toen de batavieren nog met zijn vijfen waren en er nog een paardentram over de coolsingel reed.

Als ik in de jaren 80 of 90 als dertiger (hoewel 20-plusser aangenamer klinkt besef ik nu) had geleefd had ik een ingezonden brief kunnen sturen aan de Story aan Mona, Mona wist raad.

Lieve Mona,

Ik ben een vrouw van 33 en ik heb er nogal moeite mee dat het leven soms aan me voorbij holt. Op een dag werd ik wakker en stond ik ineens midden in het leven. Ik vraag me af, lieve Mona, hoe komt ‘t dat de tijd kruipt en tegelijkertijd zo vliegt. Ik heb net m’n verjaardag gevierd.Voor het eerst als gescheiden vrouw en ik was omringd door hen die ik lief vind. Hoe kan t dan Mona, dat ik soms het idee heb dat ik grote-mensje speel. Ik ben nog helemaal niet volwassen maar heb wel grotemensenwensen. Lieve Mona, kun je me helpen?

Liefs, Moeder78 uit Rotterdam

Mona had dan in al haar wijsheid geantwoord met:  

Lieve Moeder78,
Ach, ach, wat een problemen nu toch. Maar gelukkig herken ik ze. Het is een typisch geval van tijd te veel. Als vrouw vroeger kon je niet nadenken over de invullingen van je leven. Er moest worden gewassen, gestreken en gevoed. Wat je zou kunnen doen is je storten op een hobby of bij een clubje gaan. Want wanneer je in deze gedachtengang blijft hangen kun je niet verder. Borduren, macrameen of punniken zijn hobbies waarbij je je gedachten even helemaal ergens anders op kunt zetten. Blijf vooral genieten en denk er niet teveel aan.  Liefs Mona.

Alsof je daarmee iets kan. Misschien moet ik wel lering trekken uit haar advies en mijn eigen pad volgen. Me gewoon niet zo druk maken. En dingen nemen zoals ze komen. Met een doel voor ogen.

If it’s important I will find a way. If not, I will find an excuse!

Liefs, Janou