LAAT NIEMAND JE VERTELLEN HOE JE DINGEN MOET DOEN OF WAT JE MOET DOEN, DIE TIJDEN ZIJN VOORBIJ DE WAARHEID LIGT IN JE EIGEN HART,

ALS JE STIL GENOEG BEN ZAL JE HET HOREN …

ZONIET, DAN MOET JE DE REGELS VOLGEN…

Bouba Dola

Nu, stel nou dat jij je bent. Wie is dan zelf??

Ik stel me zo voor dat je-zelf een twee-eiige tweeling is. Lijken qua uiterlijk niet echt op elkaar. Sterker nog, de één heeft geen uiterlijk! Maar o o o wat zijn ze me toch een paar.
Kijk je naar je, dan denk je… die ken ik, dat ben ik! Zeg maar, zoals jij je eigen dagelijks ervaart zonder er verder bij stil te staan.

En zelf, wie is dat dan? De onbekende bekende!?

Nou, zou zeggen: vraag ’t je!! Niemand die het beter weet. Tuurlijk, gewoon doen. Het kan! De connectie is daar. De twee-(eiige)eenheid… Hoe???
Door je voortgezet dagelijks te ervaren, maar er nu bij stilstaan!

Ken jezelf,
Irwin Ment

Hoe je topondernemer wordt? Laat Olcay Gulsen je inspireren! In 2009 nam de 29-jarige de wereldwijde business van SuperTrash over. Het ‘it- girl’ fashionlabel lanceerde daarna een eigen brandmagazine, het shop concept ‘Walk in Wardrobe’ in de Bijenkorffilialen en opende onlangs een tweede kantoor in New York. SuperTrash wordt inmiddels in meer dan 24 landen verkocht en heeft 1600 verkooppunten.

De oranje DutchDress die SuperTrash voor Bavaria ontwierp ter gelegenheid van het WK voetbal in Zuid Afrika creëerde internationale ophef. “Daarmee werd bevestigd dat SuperTrash verfrissend en vernieuwend is,” aldus Olcay. Wij wisten dat allang! Olcay Gulsen is spreker tijdens hetInspiratieweekend van The Enterprize Contest.

Jammer dat je bent weggegaan uit Rotterdam! Waarom?
“Om privé redenen. Mijn relatie ging over. En hoewel ik de stad nog steeds geweldig vind, was het toen niet de meest logische plek om iets in de modebranche te gaan doen.”

Hoe ziet een gemiddelde dag uit het leven van Olcay er uit?
“Hectisch, druk en een beetje chaotisch. Morgen ben ik bijvoorbeeld om 09:00 uur op kantoor voor een meeting, daarna ren ik naar het vliegveld voor een vlucht naar New York, waar ik twee afspraken heb en een nieuwe bedrijfsruimte moet bekijken. De volgende dag vlieg ik alweer terug.”

Je was 21 toen je ging ondernemen met HRM Agency, een kledingimportbedrijf. Het was gelijk een hit. Hoe doe je dat?
“Als je niks hebt, heb je ook niets te verliezen, zo heb ik er altijd in gestaan. De grootste reden van het succes was denk ik mijn grenzeloze verlangen en ambitie om er iets van te maken. Ondernemen zit mij in het bloed. Ik heb keihard moeten werken om te komen waar ik nu ben. Niets gaat vanzelf. Maar ik heb ervaren dat wanneer je iets heel graag wilt, je met wilskracht en doorzettingsvermogen heel ver kunt komen.”

Lees verder: theenterprize.nl

De afgelopen maanden voelde ik mijzelf een nomaad. Ik verhuisde namelijk een aantal keer maar was eigenlijk nergens echt thuis.

Het begon allemaal in December 2009.  Nadat mijn verhuizing richting Amsterdam van de baan was besloot ik dat het nu tijd was voor een echte woning. Ik woonde op dat moment in een appartement met een vriendin van mij in Rotterdam-Noord. Een oud huisje waar ik mijn eigen kamer had die ik zowel als slaap- en woonkamer gebruikte. Ik was klaar met de stof, krappe ruimte, muizen en wateroverlast en wilde iets nieuws en “schoon”. Niet dat ik geen schoon huis had maar die stof, rotte vloeren en muren maakte mij gek! Toen ik tijdens een telefoongesprek met een van mijn goede vriendinnen (die zich opdat moment in Azie bevondt) lekker aan ‘t klagen was stelde zij voor dat ik in haar huis ging wonen. Zij was voorlopig toch niet thuis en heeft een relaxt nieuw huisje dichtbij het centrum. Ideaal voor a girl like me!

Emine verhuisde dus naar Rotterdam-West!!!

Ik was in mijn nopjes! Heerlijk nieuw huisje inclusief geweldig balkon met heel de dag zon! De zomer kon niet beter beginnen! In het voorjaar kwam mijn vriendin weer terug naar Nederland. Aangezien we al jaren spraken over hoe gezellig het wel niet zou zijn als wij samen in een huis zouden wonen bleef ik nog even hangen. Hoe leuk dit huis is en hoe gezellig we het ook hebben het is en blijft een twee-kamer appartement. Dit houdt dus in dat na terug keer van mijn vriendin wij wel heel dicht op elkaars lip zaten. Dit is soms best lastig. Denk vooral aan 1 slaapkamer met 1 bed en verder geen andere ruimte dan de woonkamer met het geweldige balkon. Nu hoef ik jullie niet te vertellen in wat voor aparte situaties je dan terrecht kan komen wil je een beetje privacy!? Toch maar weer opzoek gegaan naar een nieuwe woning. Tussentijds nog even een aantal weken in een andere woning gezeten van een vriendin die op vakantie was en toen weer terug naar ons gezellige mini-huis.

En toen was daar ineens een huis. Ik kreeg een aanbieding voor een nieuw appartement op de kop van zuid. 17de verdieping met een heel aardig uitzicht. Met een lichte twijfel (Tja, het is en blijft toch Zuid)  heb ik het appartement geaccepteerd! En ik kan je vertellen ik ben heel erg gelukkig. Het is nieuw, schoon, mooi en o wat heb ik een geweldige kijk op de stad! Ik ben nu al twee weken lekker aan klussen en volgende week is het dan zover, dan ga ik over! Het is even aanpoten en het kost me aardig wat geld maar ik heb eindelijk mijn eigen plekje! Is dat niet fijn!? Helemaal alleen met mijn eigen slaapkamer! Natuurlijk ga ik de nachten lepeltje lepeltje missen met lieve Gab maar nu kan ik echt weer zeggen “ Ik ben thuis”!

Liefs Emine

Ik ben gezegend (amen) met een paar hele fijne! Zo niet de fijnste van allemaal. Echt hoor, zo fijn als die van mij heb je ze in jaren niet gezien. Althans dat is mijn bescheiden mening. Ze houden van mijn aandacht (en ook die van anderen), zijn mij al jaren trouw (en ik hen) en het is een stelletje heerlijke!

Read the full story

Het is geven en nemen. Dat is met alles zo en dus ook met complimenten. Ikzelf denk dat ik best wel royaal kan zijn met het geven van gemeende (let op hier staat niet gemene) complimenten. Nou vooruit een sneer die ik aardig verpak en dus klinkt als een compliment komt ook wel eens uit mijn strotje rollen.Het is vrij simpel om gemeende complimenten te geven, maar dat ontvangen daar heb ik wat moeite mee.

Read the full story

Een op de tien werknemers lijdt aan burn-out. Is dat nieuws? Voor mij niet. Voor u?

We willen en moeten van alles. Een gezin, een baan, een huis, een of twee auto’s. Tijd hebben we nergens echt voor. Het is rennen en vliegen. De kinderen komen snel tussendoor. Om van ons schuldgevoel af te komen, hebben we ‘quality time’ bedacht. Een of twee uurtjes per week krijgen de kinderen echte aandacht. Een fulltime baan eist je daarentegen 40 uur per week op, de reistijd niet meegerekend. Gevangen in een systeem, de geest gegijzeld. Het leven gaat aan je voorbij.

Read the full story

De laatste tijd ben ik door verschillende mensen aangesproken, die denken dat ze weten wat ik nodig heb ik mijn leven. Of beter gezegd, wat er mis is met mijn leven. Ik zou te saai zijn, niet avontuurlijk genoeg, niet ondernemend genoeg. Wat ik in godsnaam achter een balie zit te doen, waarom ik niet méér uit het leven haal, dat ik te weinig voor mezelf doe en waarom ik zo weinig op vakantie ga.

Ik heb het me behoorlijk aangetrokken. Misschien hebben ze wel gelijk, dacht ik. Ik heb niet doorgeleerd, ik heb weinig vriendjes gehad, ik ben vroeg getrouwd, ik was jong mama, werk al 11 jaar op hetzelfde kantoor en we gaan bijna nooit op vakantie. Wanhopig zocht ik vervolgens naar dingen die wel avontuurlijk of spannend waren, zodat ik kon zeggen dat ze ongelijk hadden.

Maar ik hoef niet langer meer te zoeken, want ik ben er inmiddels achter dat het helemaal niet aan mij ligt. Integendeel. Ik heb het gewoon ontzettend goed voor elkaar. Lieve man, mooie gezonde kinderen, een heerlijk huis, een goedbetaalde leuke baan, fijne familie, veel vrienden, leuke hobby’s en vooral weinig tot geen zorgen.

Het zijn vaak mensen die nooit tevreden zijn, die me erop aanspreken. Mensen die niet weten hoe ze gelukkig moeten zijn met kleine dingen. En ook de mensen die denken zelf wel ongelofelijk ‘anders’ en avontuurlijk te zijn. Maar als je beter kijkt, komt alles wat ze doen, zeggen of schrijven regelrecht van de tv, uit een boek of een zorgvuldig uitgezochte songtekst. Ja, dan heb je het een stuk beter voor elkaar.

Vanaf het moment dat ik dat in zag, voelde ik me stukken lichter. Alsof er een last van mijn schouders is gevallen. Want nee, ik hoef niet zo nodig ver weg op vakantie. Dat kan altijd nog als de kinderen wat groter zijn. En nee ik hoef geen andere baan omdat het een uitdaging zou zijn. Ik zit prima waar ik zit. En ook het feit dat ik jong getrouwd ben, kan ik alleen maar positief zien. Want wie wijst er nu die leuke, lieve man, die je gelukkig maakt, de deur omdat iemand zegt dat je beter nog 5 jaar lang de slet uit kunt hangen. Alsof dat je geluk garandeert.

Ik kan volop genieten van het lezen van een boek of van het samen kijken naar een film. Gewoon thuis op de bank. Omdat we dat nu eenmaal heerlijk vinden. Genieten van avondjes uit, ook al is het maar gewoon in het plaatselijke café. Van bezoekjes bij vrienden, van een wandeling aan het strand, van sporten, van een avondje borrelen met mijn zus of een vriendin, van het dollen met collega’s, van lekker eten en een wijntje met manlief, van voetballen met de kids, van het organiseren van een buurtfeestje of van het schrijven voor het clubblad.

Niemand gaat mij ooit nog aan het twijfelen brengen, want ja, ik kan dan saai zijn….saai, maar ontzettend gelukkig!

 Wendy Strijdonk

Een goede vriendin vertelde mij eens dat zij het niet leuk vond dat ik haar veroordeelde om een keuze die zij had gemaakt. Zij had namelijk iets gedaan waar ik totaal niet achter stond. Dit had verder niets met mij te maken maar ik vond het gewoon niet goed. Ik vond het zo erg dat ik niet meer met haar sprak. Toentertijd snapte ik dit totaal niet, “ik mag toch gewoon zeggen wat ik denk?” Later zag ik in dat dit helemaal niet altijd goed is. Het is haar leven dus haar keuzes. Ik als vriendin hoef niet achter deze keuze te staan maar haar veroordelen is niet aan mij. Ik zal haar als vriendin altijd respecteren, ongeacht welke keuzes zij ook maakt. Dat betekent niet dat ik altijd mijn mond zal dicht houden, alleen is de keuze aan die persoon zelf.

Read the full story

Wat zeg je tegen iemand waarvan je weet, dat die persoon binnen een aanzienlijke tijd gaat sterven? Ik zucht diep, haal me schouders op en probeer verder te schrijven in de hoop een antwoord te vinden op deze vraag. Eén van mijn mede-inspirators heeft nog niet zo lang geleden een stuk gewijd aan datgene waar velen niet over na willen en kunnen denken, onze eigen uitvaart. Gebiologeerd heb ik dit stukje schrijven gelezen, met een groot gevoel van herkenbaarheid en verrukking dat iemand gewaagd heeft hierover te schrijven. Het hoort immers ontzettend bij het leven. De dood…Intussen twijfel ik nog steeds, of eerlijk gezegd heb ik er nog geen antwoord op, terwijl ik wel al afscheid heb genomen.

Read the full story